امشو چند شوآ باوانم دور له يارانم
وك باغچه ى بى آو باوانم عشق آو بارانم
( سه شنبه/ 12شهريور / 87 )
گاه مى انديشم ،
خبر مرگ مرا با تو چه كس مى گويد ؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي مي شنوى ، روى تو را
كاشكى مى ديدم .
شانه بالا زدنت را ،
- بي قيد -
و تكان دادن دستت كه،
- مهم نيست زياد -
و تكان دادن سر را كه،
- عجيب ! عاقبت مرد ؟
- افسوس !
- كاشكى مى ديدم !
من به خود مى گويم :
چه كسى باور كرد
جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد ؟
( سه شنبه / 25 تير / 87 )
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
آدم كــارى نـمـى كــنـه كـه بـعـدش مـعـذرت بــخـواد !!!
ساعت 12:07
( شنبه / 15 تير / 87 )
انکار ِ عشق را
چنین که بر سر سختی پا سفت کرده ای
دشنه مگر
به آستین اندر
نهان کرده باشی
که عاشق
اعتراف را چنان به فریاد آمد
که وجودش همه
بانگی شد .
( جمعه / 14 تير / 87 )
واي ، باران . . .
باران ؛ شيشه ى پنجره را باران شست
5 يا 6 دقيقه از شروع پنج شنبه نگذشته بود . بوى نمى تازه به مشام مى رسيد . سكوت خانه و خواب همسايه ها اجازه مى داد كه نم نم بارون رو بشنوم . خيلى دوست داشتم قطره هاى بارون رو لمس كنم اما تو اطاقم نشسته بودم . شايد يه محرك نياز داشتم …
سعيد پاشو بريم پشت بوم !
بله , همين كافى بود . بارون چند دقيقه بيشتر دوام نياورد اما تو همون چند دقيقه هم تطهير شدم .
زندگى آبتنى كردن در حوضچه ى اكنون است .
اين شعر سهراب رو كه الهام دوست نداشت براش نخوندم عوضش چند بار با هم « غم غمناك » سهراب رو خونديم .
مثل اين است كه شب نم ناك است . . .
خيس و طربناك شديم . خيلى به من خوش گذشت و جاى خاليت رو كنارم حس كردم .
جات واقعاً خالى بود .
( پنج شنبه / 13 تير / 87 )
الزا : مى تونم يه داستان برات تعريف كنم ؟
ريكى : پايان تعجب آورى داره ؟
الزا : هنوز پايانش رو نمى دونم .
ريكى : بسيار خُب , تعريف كن . شايد ضمن تعريف كردن پايانى براش پيدا كنيم .
ويكتور : من خوب مى دونم تنها بودن يعنى چى .
ويكتور : ببينم چيزى هست كه بخواى بهم بگى ؟
الزا : نه ويكتور چيزى نيست .
ويكتور : مى دونى چقدر دوست دارم الزا ؟
الزا : بله , بله مى دونم .
الزا : هركاريمم بكنن تو باور مى كنى كه من …
ويكتور : حتى لازم نيست كه بگى . من باور مى كنم .
ويكتور : شب به خير عزيزم .
گروهبان رنــو : سرانجام عـــشـــق بر رســتـــگــارى پيروز شد !
ريكى : نــــه … گريه نكن , يكى داره نگات مى كنه بچه !
الزا : خداحافظ ريك ! به اميد آينده .
ريكى : عجله كنيد وگرنه هواپيما ميره . . .
ريكى : شايد اين واقعه فرصت خوبى براى شروع باشه !!!
پى نوشت اختصاصى :
مى خواستم در مورد ديالوگ هاى بالا مطلبى بنويسم … اما قبل از اينكه چيزى رو بخوام تو ذهنم پرورش بدم تا در خور نوشتن بشه كلماتى آشنا شنيدم :
زبــان خــامــه نــدارد ســر بــيــان فــراق وگـرنه شـرح دهـم بـا تـو داسـتـان فراق
دريــغ مــدت عـمــرم كـه بـر امـيـد وصـال به سر رسيد و نيامد به ســر زمان فراق
كنون چه چهاره كه در بحر غم به گردابى فـــتــاد زورق صـــبــرم ز بـــادبـــان فراق
اگــر به دسـت مـن افـتد فـراق را بكشم كـه روز هــجر سـيـه باد و خانـمان فراق
نمى دونم براى چندمين باره كه چيزى دنبالش مى گردم تا بگم رو مى شنوم … شايد يه جور الــهـــام !
در مورد فيلم , كاراكترها , بازيگران , شخص همفرى بوگارت فقيد ميشه مقاله خوند و نقدها ديد و حرف ها گفت و ساعت ها مشغول فيلم بود …
اما ترجيح ميدم تو تعليقى كه ريكى برام ساخته غوطه ور بمونم … كاراكترش من رو بيش از پيش آشفته و حيران كرد .
اينكه چرا تو آخرين برخوردش با الزا ازش خداحافظى نكرد ؟!
چرا با هواپيما از كازابلانكا نرفت ؟
و چرا هاى ديگه اى كه ذهنم رو مشوش كردن .
مه ِ سكانس پايانى فيلم جــز آرزوهامه … مه هاى غليظ لندنى كه فقط خودت و بقل دستيـت رو مى تونى حس كنى … البته اگه كــســــى باشه كه كنارت باشه !!!
( چهارشنبه / 12 تير / 87 )
خالي ﮊَه خاکي مَملو ﮊَه دوسِم
( دوشنبه / 10 تير / 87 )
الان ساعت 4 و خورده اى ِ آغازين ساعت هاى يك شنبــس . فكر ديروز و آزمايشگاه و هم گروه نشدنمون و يه مثنوى حرف هاى ناگفتم كه داره مثل موريانه تخته پاره ى نازك ِ طاقتم رو مى خوره …
خيلى دوست دارم بدونم همين الان ريحانه ى عزيز ( عزيز , نـــه عزيزم ! ) چه كارى داره مى كنه ؟
آهنگ هامو گوش مى كنى ؟
خط ِ كج و كولم رو نگاه مى كنى و به نواقصم مى خندى ؟
شايدم دارى عكس ها رو نگاه مى كنى ؟ عكس هاى دو نفره ؟!!!
نـــه … فكر كنم هيچ كدوم … اما خيلى حريصانه دوست دارم بدونم الان چى كار دارى مى كنى .
هر چى تلاش مى كنم كمتر صريح باشم , موفق نمى شم … پس ديگه تلاش نمى كنم .
الان سرشارم از احساس .
لبريزم از غـــم .
مالامال از دلواپسى .
حيرانم كه اين چه احساسيه !
اگر من عاشق صنمى شدم كه لايق عشقش نيستم . . . پس چرا عاشق شدم ؟
چرا بايد شاهد مرگ آرزوهام باشم ؟
چرا خداوندگار اين قدر سنگدله ؟
چرا اشك هاى من قطع نمى شه ؟
چرا تو به اين وسعت خوبى ؟
چرا من اين قدر حقيرم ؟
چرا من اينكه عشق نورزم مرا به سر نرود ؟
چرا عاشق نباشم ؟
( يك شنبه / 9 تير / 87 )
خنده اى كو كه به دل انگيزم؟
قطره اى كو كه به دريا ريزم؟
صخره اى كو كه بدان آويزم؟
مثل اين است كه شب نمناك است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من، ليك، غمى غمناك است .
( شنبه / 8 تير / 87 )
وقــتــى دلــگــيــرى و تــنــهـــا . . .
( جمعه / 7 تير / 87 )
