تا حالا شده خودت رو « تــبــعــيد خـود خـواسـتـه » كني ؟

من ديروز اين كار رو كردم … خيلي سخته . دردناكه … شايد چند تا قطره اشكتم در بياره … اونم جايي كه بايد مغرور باشى ! 

هستي … ولي نبايد باشي . وقتي تصميم گرفتي بايد پاش وايستي … وقتي يه احساسي تو وجودت بهت ميگه « بود و نبودت فرقي نمي كنه » … خب نــبــاش !
ديروز با خودم لجم گرفت . خيلي بچه گانه … از خودم فراري بودم … به خودم دايم مي گفتم :

 

 

كسي كه تو ديوانه وار دوستش داري از تو خوشش نمي ياد . . .

اون وقت تو به چه حقي از خودت بدت نمي ياد ؟!

 

همش توهمات ِكودكانه … فكر هاي مشوش . بالا پائين كردن هاي بي سر و ته اس ام اس ها … و خوندن هزار باره ي اون ها تا بلكه گذر كند ِ كند ِ كند ِ زمان رو بشه اين جوري فراموش كرد … اما مگه چند بار ميشه يه آهنگ رو گوش كرد و پا به پاى صوتِ خوش ِ آواز ِ ناز ِ يه بزرگ مردي شعر عاشقانه اش رو نوشت ؟ رو صندلي خودم رو حبص كرده بودم … به خودم گفتم فكر كن فلجي …

دارم به خودم تلقين مي كنم كه كار كاره درستيه … اصلاً نمي دونم چرا همه ي كاراي من درسته اما اوضاعم اين قدر آشفتس ! تلقين كردن شده كار روز و شب اين روزگار من …

اين شعر بيشتر از هر چيز ِ ديگه اي اين روزا تو ذهنمه :

 

 

 

      اگر بر جاي من غيري گزيند دوست حاكم اوست     

       حرامم    باد    اگر   من   جان   به    جاي    دوست     بگزينم

هديه ى « ن .م » عزيز

نوشتن از غم عشق خوبه , يكم آدم تخليه مي شه . اما فايده نداره … مثل همه ي كاراي ديگهاي كه انجام ميدي تا به معشوقِت نزديك بشي …

 

 

من بودم و دوش آن بت بنده نواز

از  من   همه   لابه   بود   و   از   وي   همه  ناز

نمي دونم تا كي مي تونم تحمل كنم و اين جوري خودم رو تو تبعيد حبس كنم اما مي خوام تا جايي كه مي تونم تو حبس بمونم … شايد عفوي از طرف يه معشوق نصيبم شد !

البته شايد … به قول حميد مصدق :

 چه اميد عبثى …

از  دوست  به   يادگار   دردي   دارم                        كان درد  به   صد  هزار   درمان   ندهم

من   درد تو را ز دست آسان ندهم                  دل برنكنم زدوست تا جان ندهم

 

چه حال ِ خراباتي به آدم دست ميده وقتي فارغ از عشق اين ابيات رو مي خونه و غمي نداره كه غصه اش رو بخوره … ( شعر هايي كه نوشتم بوي آلبوم يادگار دوست رو نمي ده ؟! )

يه سوال دلم مي خواد از تـــو معشوق محبوبم بپرسم  :

كه اى نگارينم , تا به كِى فارغ از عشق ؟!

ديروز روز بدى بود …

راستي ببين اين غم چه به سر آداب و رفتار آدم مياره …بايد بگم سلام WordPress … و يك خداحافظي تلخ براي پست اول …

وداع هميشه حزن انگيزه , اما به اميد اينكه فردا ببينمت , خدا نگه دارت … 

( پنج شنبه / 19 ارديبهشت / 78 )