ديروز تو چه فكري بودم … با چه احساسي از خواب بيدار شدم امروز …چه تصميمي گرفته بودم و امروز چي شد !

امروز صبح دير از خواب بيدار شدم … مي دونستم سر موقع به كلاس نمي رسم .خاطره ي تلخ ديروز يه لحظه ( فقط لختي درنگ ) تو ذهنم پيچيد كه , هــي … تو هموني نيستي كه بود و نبودت اهمييت نداره ؟

بي اعتنا حاضر شدم …يه سري دفتر كتاب كه نمي دونم چي بودن ريختم تو كيفم … روي ميز كامپيوتر  « تـــا رهــايــي … » كتابِ هم دمِ اين روز هام رو برداشتم تا تو مسيري كه تنهايي رفتنش خيلي ملال آورِ اين روزها كمي بيشتر تو مرداب تنهايي خودم فرو برم .

تو مترو اون شعر هايي كه دوست داشتم به محبوبم نشون بدم تا بخونه رو دوباره خوندم … جالبه , قسمت مورد علاقه ي من به اندازه ي فاصله ي ايستگاه امام خميني تا شهر ري ــه . وسطاي راه كه رسيدم يادم اومد يه چيزي رو برات نياوردم … تو كيفم رو نگاه كردم … ” هــبــوط در كــويـــر ” … اعصابم خورد شد .

گفتم بايد تا جمعه ى ديگه صبر كنم … تو راه ِ برگشت تو فاصله ي خزانه تا مولوي بايد بدم بهت …

رفتم سراغ شعر مورد علاقم . با خودم داشتم تحليل مي كردم كه به چه بهونه اي اين شعر رو نشونت بدم … تو ذهنم پيچيد « تــا رهــايـي … » مي تونه هديه ي خوبي باشه ! مي تونه … بعضي از شعرهاش رو بارها و بارها خوندم …خيلي از اون ها هواي چشم هام رو نمناك مي كنه . تو تمام كتاب يه شعر وجود داره كه مي خوام با تمام وجود نثار معشوقم كنم …

 

در   ميان   من    و     تو   فاصله هاست
                  گاه مي انديشم
مي تواني   تو   به   لبخندي   اين    فاصله    را برداري
تو    توانايي    بخشش    داري
دستهاي   تو   توانايي    آن   را    دارد
                  كه    مرا
زندگاني   بخشد
چشمهاي   تو    به   من   مي   بخشد
                   شور عشق و مستي
و تو چون مصرع شعري زيبا
سطر برجسته اي از زندگي من هستي
                              دفتر عمر مرا
                                                            با   وجود   تو   شكوهي    ديگر
                                                                                                               رونقي ديگر هست
مي  تواني   تو   به   من
                                    زندگاني    بخشي
                                                                  يا   بگيري   از  من
                                                                                                     آنچه   را    مي   بخشي

 

سطر برجسته اى از زندگى من هستى . . .

اين شعر رو من خيلي دوست دارم … حرف دلم رو گفته … بدون ادعا در حال بيان شرح غم و لابه اي ملتمسانه مثل حرفايي كه 24 ام تو گلوم تركيد و تو به جاي من حرفام رو گفتي …

از امروز چيزي نمي گم … فقط جمعه ى خوب . يه جمعه ى دو نـــفـــره ى خـــوب .

من و تو … تنها … مي دوني تا امروز چقدر حرفام رو خوردم و نگفتم ؟! 

 م م م … قرار شد چيزي نگم …

 

راستى … هيچى بعدا” ميگم …

همچنان در تبعيدم مي مونم , اما نه به شدت 5 شنبه …

 

ببينم , مي دوني ادامه ي اين شعر چيه ؟!

( جمعه / 20 ارديبهشت / 87 )

 

نظر بدهید

*
*